بوسه های خاموشم را

به گودی گونه هات بخوان

حالا که سیاه مست توام /.

از آغاز رفتنت
به انتها رسیده ام بانو

نبودنت مرا خودکشی کرده است
که زندگی در هوایی که پس نمی دهد تو را به من
به درد لای جرز می خورد و بس

                  گــُـر گرفتم

                  از لمس تن یـخ زده ی

                              بی روحَ ت !

شاید دوباره

سر مهـــــــــــــر بیایی !!

ایـــــن جماعتـــ می گفتنــــد :

اشکهـــایتــ را خرج رفتنش نکن !!

راستـــ می گفتنــــــد ...

(( بدون من ))

او

(( مفتــــ هم نمی ارزیــ ـــــــــــــد .... )) !!

آدم هـــــــا ...

با هم هـــــا و بی هـــــم ها ...

زوج و فـــــ ــــــرد ....

(( و منــــی که انگار با پلاکـــ تنهــــایی ))

هیچ راهی به محدوده ی زوج و فــ ــــرد ندارم !!!!

خداحافظ دوستان عزیز ومهربانم

شاید یه روزی برگشتم

شاید....

اما کی

نمیدانم

وقتی که نیســـــتـــــــی

ابرهای لذتـــــــــــ برهنگی . .

به پای واژه های گمشـــــده من

نمی بارنـــــــد !!!

وقتی تــــــــو نیستی !

یاس ها بوی یأس می دهند .

پیچکـــــــــــ های وحشی . .

به دور خویش می تابند تا نابــــــــودی .

مثل ِ پیرمرد ِ متولد ِ 1300

نه لباس ِ سربازی‌ام مانده است نه فرمانده‌ام

نه متفقین مانده‌اند نه روسپی‌های لهستانی

نه پل ِ عابر ِ پیاده‌ی ِ مخبرالدوله / نه عابرهایش

نه آن پسرکی که دستش در دست ِ مادر ِ نان ِ سنگک در دست

نه نان و نه نانواها

نه همبازی و همپالکی‌هایم

مثل ِ پیرمرد ِ متولد ِ 1300

از من

تنهایی مانده است /